Arsen z siarką tworzy różne rodzaje siarczków.

Ustal wzory: elementarny (empiryczny) oraz rzeczywisty tego z nich, w którym stosunek wagowy arsenu do siarki równy jest 75:32, a próbka zawierająca 1,5∙10²³ cząsteczek tego związku chemicznego waży 107 g.

W pewnym tlenku o stałym stanie skupienia drugi z pierwiastków stanowi 46,7% masy, a jeden mol tego związku chemicznego ma masę równą 60 g.

Określ wzór sumaryczny opisanego tlenku.

W jednym z tlenków siarki zawartość tlenu wynosi 20% (procenty masowe).

Ustal jego wzór rzeczywisty, jeśli wiadomo, że jest on taki sam jak wzór empiryczny.

Siarczki to związki chemiczne zbudowane z atomów siarki oraz innych pierwiastków chemicznych o wzorze ogólnym A_xS_y.

Ustal wzór empiryczny siarczku antymonu, w którym stosunek wagowy antymonu do siarki wynosi 61:24.

Dwa pierwiastki chemiczne leżące w tej samej grupie układu okresowego wchodzą w skład tlenku X, w którym ich stosunek wagowy równy jest 2:3, natomiast molowy 1:3. W reakcji z wodą tlenek ten tworzy dwuprotonowy kwas, w cząsteczce którego wymienione pierwiastki pozostają względem siebie w stosunku wagowym 1:2.

Ustal wzór sumaryczny tlenku X oraz kwasu – produktu reakcji tlenku z wodą.

W wyniku przebiegu reakcji chemicznej 15,03 g heksatlenku pewnego pierwiastka chemicznego X (któremu w tlenku tym przypisuje się stopień utlenienia równy VI) z wodnym roztworem wodorotlenku potasu uzyskuje się z 86-procentową wydajnością równomolową mieszaninę dwóch soli o masie 20,2 g. W anionie pierwszej z nich atomowi centralnemu przypisuje się stopień utlenienia równy V, a drugiej VII.

Wykonując stosowne obliczenia, ustal symbol pierwiastka chemicznego X, a następnie podaj wzór elementarny oraz rzeczywisty opisanego heksatlenku.

Przeprowadzono analizę elementarną 310 mg próbki pewnego związku organicznego. Wyniki eksperymentu zebrano w tabeli.

Ponadto ustalono, że w skład każdej jego cząsteczki wchodzi również jeden atom fosforu oraz jeden atom siarki. W poddanej analizie próbce sumaryczna liczba atomów tych dwóch pierwiastków chemicznych była równa 1,505∙10²¹.

Ustal wzór rzeczywisty związku organicznego poddanego analizie.

W 5,85 g kryształów substancji o wzorze X(H₂PO₄)₂ znajduje się 4,515·10²² jonów.

Na podstawie odpowiednich obliczeń ustal symbol pierwiastka X, którego jon buduje opisany związek chemiczny.

W cząsteczce pewnego kwasu siarka stanowi 32,99% masy, natomiast stosunek wagowy wodoru do tlenu wynosi 1:64. Wiadomo, że próbka tego związku chemicznego o masie równej 48,5 g zawiera 1,505∙10²³  cząsteczek.

Określ jego wzór sumaryczny.

Na spalenie 0,5 dm³ pewnego węglowodoru zużyto 1,75 dm³ tlenu. W wyniku reakcji uzyskano 2 dm³ tlenku węgla(II) oraz 1,5 dm³ pary wodnej. Pomiarów objętości dokonano w tych samych warunkach ciśnienia i temperatury.

Ustal wzór rzeczywisty węglowodoru.

Na spalenie 120 dm³ metanu (CH₄) zużyto dokładnie 20 dm³ tlenu. W wyniku przebiegającej ze 100% wydajnością reakcji chemicznej powstało 200 dm³ wodoru oraz 80 dm³ równomolowej mieszaniny tlenku węgla(II) i pewnego węglowodoru. Wszystkie reagenty miały gazowy stan skupienia, a pomiarów ich objętości dokonano w stanie standardowym.

Na podstawie niezbędnych obliczeń ustal wzór sumaryczny powstałego węglowodoru.

W pewnych warunkach ciśnienia i temperatury przeprowadzono reakcję spalania 16 dm³ pewnego związku chemicznego, zużywając przy tym 44 dm³ tlenu. W tych samych warunkach uzyskano wówczas 32 dm³ tlenku węgla(II), 24 dm³ pary wodnej, 16 dm³ tlenku siarki(IV) oraz 8 dm³ azotu.

Ustal wzór sumaryczny spalonej substancji, jeśli w warunkach prowadzonego procesu wszystkie reagenty miały gazowy stan skupienia.

Na spalenie 20 dm³ związku organicznego zużyto 25 dm³ tlenu. W wyniku przebiegającej reakcji chemicznej uzyskano 20 dm³ tlenku węgla(IV), 30 dm³ pary wodnej oraz 10 dm³ azotu.

Ustal wzór sumaryczny spalonego związku chemicznego, jeśli wiadomo, że wszystkie reagenty odmierzono w tych samych warunkach ciśnienia i temperatury, w których miały one gazowy stan skupienia.

W nadmiarze tlenu spalono 2,32 g węglowodoru, a poreakcyjną mieszaninę gazów doprowadzono do warunków normalnych. Fazę gazową przepuszczono następnie przez płuczkę zawierającą ług potasowy stwierdzając, że masa jej zawartości zwiększyła się o 7,04 g.

Ustal wzór elementarny spalonego związku chemicznego oraz zaproponuj wzór rzeczywisty najlżejszego węglowodoru spełniającego warunki zadania.

Na 17,4 g tlenku pewnego pierwiastka X podziałano kwasem solnym. W efekcie wydzieliło się 4,48 dm³ chloru (warunki normalne).

Podaj symbol pierwiastka X, jeśli wiadomo, że reakcja przebiegła zgodnie z równaniem:

Chlorek pewnego pierwiastka chemicznego X reaguje z siarkowodorem według schematu:

4XCl₃ + 6H₂S ⟶ X₄S₆ + 12HCl

Reakcji poddano 3,63 g związku XCl₃ z siarkowodorem o masie 1,02 g, która stanowiła ilość stechiometryczną.

Na podstawie niezbędnych obliczeń ustal wzór elementarny (empiryczny) powstałego siarczku pierwiastka X.

W wyniku roztworzenia 3,5 g pewnego metalu w kwasie solnym powstał roztwór zawierający 7,94 g soli.

Ustal symbol chemiczny tego metalu, jeśli wiadomo, że jeden mol powstałego związku chemicznego ma masę równą 127 g.

Podczas redukcji pewnego tlenku manganu z wykorzystaniem węgla uzyskano 2,75 g metalu oraz 1,12 dm³ (warunki normalne) tlenku węgla(IV).

Na podstawie odpowiednich obliczeń określ wzór sumaryczny redukowanego tlenku manganu.

Próbkę 3,9 g pewnego wodorotlenku wyprażono do stałej masy. Po zakończeniu doświadczenia stwierdzono, że uzyskana substancja stała ważyła 2,55 g.

Wiedząc, że produkty powstałe w wyniku prażenia wodorotlenku pozostają w stosunku molowym 1:3, ustal jego wzór sumaryczny.

Antymon może występować w tzw. żółtej postaci tworząc kilkuatomowe cząsteczki. Taką odmianę alotropową antymonu otrzymuje się w reakcji jego wodorku o wzorze SbH₃ (antymonowodoru) z ciekłym tlenem, przy czym stosunek molowy powstałych produktów reakcji (antymonu oraz wody) wynosi odpowiednio 1:6.

Na podstawie: A. Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, Warszawa 2010.

Określ z jakiej liczby atomów zbudowana jest cząsteczka żółtego antymonu?

Pirop, zwany czeskim granatem to minerał z gromady krzemianów. Głównym jego składnikiem jest związek chemiczny o takiej samej nazwie i zawierający (procenty wagowe) magnez (17,9%), glin (13,4%), krzem (20,9%) oraz tlen (47,8%).

Na podstawie: J. Żaba, I. V. Żaba, Atlas naturalnych kamieni szlachetnych i ozdobnych, Warszawa 2016.

Wzory wielu minerałów przedstawia się niekiedy w postaci tlenkowej, uwzględniając liczby moli tlenków budujących jeden mol kryształów. Na przykład kalcyt – odmiana krystaliczna węglanu wapnia może być przedstawiony wzorem CaO·CO₂.

Na podstawie niezbędnych obliczeń ustal wzór tlenkowy piropu.

Jedną z metod analizy termicznej jest termograwimetria. Technika ta polega na ogrzewaniu ze stałą szybkością próbki i rejestrowaniu zmian jej masy w funkcji czasu lub temperatury. Uzyskane dane pomiarowe przedstawia się w formie wykresu zwanego krzywą termograwimetryczną (TG). Termograwimetrię można zastosować do określania wzorów sumarycznych związków chemicznych. Podczas jednego z eksperymentów badaniu poddano próbkę pewnej soli, której krzywa termograwimetryczna ma następujący przebieg:

Na podstawie: W. Szczepaniak, Metody instrumentalne w analizie chemicznej, Warszawa 2012.

Ustalono ponadto, że w warunkach prowadzonego eksperymentu wydzieliła się czerwonobrunatna mieszanina dwóch gazów, która po przepuszczeniu przez płuczkę zawierającą wodny roztwór wodorotlenku potasu spowodowała przyrost jej masy o 690 mg, zaś podtrzymujący palenie gaz, jaki opuścił płuczkę zajął w warunkach normalnych objętość 168 cm³.

Wiedząc, że stałym produktem uzyskanym w wyniku przeprowadzonego eksperymentu było metaliczne srebro, ustal na podstawie niezbędnych obliczeń wzór sumaryczny soli poddanej analizie termograwimetrycznej.